hellŭor — Lewis & Short
hellŭor (hēluor), ātus, 1,
I v. dep. n. and a. [helluo], to gormandize, devour (Ciceron.; cf.:
decoquo, abligurio): cum Graecis jam in exostra helluabatur,Cic. Prov. Cons. 6, 14; id. Sest. 52, 111:
quasi helluari libris, si hoc verbo in tam clara re utendum est,id. Fin. 3, 2, 7:
ille gurges helluatus tecum simul rei publicae sanguine,id. Dom. 47, 124.!*? Helluatus as pass., Verg. Cat. 5, 11.