hirsūtus — Lewis & Short
hirsūtus, a, um, adj.primary form HIRSUS, a variation of hirtus,
syn. hirtus, pilosus, villosus): quarum (animantium) aliae villis vestitae, aliae spinis hirsutae,Cic. N. D. 2, 47, 121; Col. 7, 2, 6:
pectus Herculis,Prop. 4 (5), 9, 49.
crura genaeque,Mart. 10, 65, 9:
supercilium,Verg. E. 8, 34:
et glacialis Hiems canos hirsuta capillos,Ov. M. 2, 30:
barba,id. ib. 13, 766:
capilli,id. H. 9, 63:
juba (galeae),Prop. 4 (5), 10, 20.
vellera (leonis) setis,Ov. F. 2, 339:
castaneae,Verg. E. 7, 53; cf.:
frondes,id. G. 3, 231:
vepres,id. ib. 3, 444:
rubi,Prop. 4 (5), 4, 28.
folia hirsutiora,Plin. 22, 22, 33, § 75.—Poet., to designate the people of the olden time (when the hair of the head and beard was left untrimmed), like intonsus and incomptus, Sil. 13, 812; Mart. 9, 48, 2.—*
sumpserit Annales: nihil est hirsutius illis,Ov. Tr. 2, 259.