hŭmo — Lewis & Short
hŭmo, āvi, ātum, 1, v. a.humus,
sepelio, tumulo): in terram cadentibus corporibus iisque humo tectis, e quo dictum est humari,Cic. Tusc. 1, 16, 36:
cum ignotum quendam projectum mortuum vidisset eumque humavisset,id. Div. 1, 27, 56:
corpora,id. Tusc. 1, 45, 108:
caesorum reliquias uno tumulo humaturus,Suet. Calig. 3: humatus et conditus est, id. Vit. Hor.; Plin. 30, 7, 20, § 64; Prop. 3, 16 (4, 15), 29: sepulcrum ubi mortuus sepultus aut humatus sit, Paul. ex Fest. p. 278 Müll.:
corpus humandum,Verg. A. 6, 161. —*
militari honestoque funere humaverunt ossaque ejus in Cappadociam deportanda curarunt,Nep. Eum. 13 fin.