immĕmor — Lewis & Short
immĕmor (inm-), ŏris (ante-class. in
theal. immemore,Front. Ep. ad M. Caes. 3, 3), adj. in-memor, unmindful, not thinking, forgetful, regardless, negligent of a thing.
adeone immemor rerum a me gestarum esse videor?Cic. Sull. 30, 83:
hesternorum immemores, acta pueritiae recordari,Quint. 11, 2, 6:
beneficii,Ter. And. 1, 1, 17:
ne me immemorem mandati tui putares,Cic. Att. 5, 16, 1:
istius mandati tui,id. ib. 4, 6, 3:
hujus rei,id. Phil. 2, 22, 54:
nec erat (L. Gellius) Romanarum rerum immemor,i. e. he was not ignorant of Roman history, id. Brut. 47, 174:
venator tenerae conjugis immemor,Hor. C. 1, 1, 26:
immemor in testando nepotis,Liv. 1, 34, 3:
omnium immemor difficultatum,id. 9, 31, 14:
praedae,Tac. A. 14, 36:
sepulcri,Hor. C. 2, 18, 18:
herbarum (juvenca),Verg. E. 8, 2:
graminis (cervus),Hor. C. 1, 15, 30; cf.:
qua cibi qua quietis inmemor nox traducta est,Liv. 9, 3, 4:
salutis immemores,Curt. 7, 9.—
magna haec immemoris ingenii signa,Cic. Brut. 60, 218:
immemori discedens pectore conjux,unfeeling, Cat. 64, 123:
mente,id. ib. 249:
possimne ingratus et immemor esse?Ov. M. 14, 173; 10, 682; 15, 122; Cat. 30, 1.—
nihili est, suum Qui officium facere immemor est, nisi adeo monitus,Plaut. Ps. 4, 7, 3; and with acc. and inf.:
immemor, Chaeream Cassium nominari,never thinking, not considering, Suet. Calig. 57.—