implācābĭlis — Lewis & Short
implācābĭlis (inpl-), e, adj.2. inplacabilis,
seque mihi implacabilem inexpiabilemque praeberet,Cic. Pis. 33, 81:
implacabilis esse alicui,Liv. 8, 35, 12:
in aliquem implacabilis esse,Cic. Fam. 3, 10, 8; Liv. 26, 29, 4:
grave et implacabile numen,Ov. M. 4, 452:
Turnus,Verg. A. 12, 3:
adjuro Stygii caput implacabile fontis,id. ib. 12, 816:
caelum,Sil. 17, 253:
iracundiae,Cic. Q. Fr. 1, 1, 13, § 39:
veteri odio,Liv. 25, 16, 12; Ael. Spart. Vit. Sev. 18. — Adv.: implācābĭlĭter, implacably, only comp.:
cui implacabilius irascebatur,Tac. A. 1, 13; so id. H. 3, 53 fin.