imprĕcor — Lewis & Short
imprĕcor (inpr-), ātus, 1,
I v. dep. a. [in-precor].
I To invoke on a person, to call down upon, to imprecate (perh. not anteAug.).
(a) Of good wishes (rare): solito sermone salutem ei fuerat imprecatus, had wished health to her (on sneezing), App. M. 9, p. 228:
cui multos imprecamur annos,Hier. Ep. 97 fin.:
alicui bene,Petr. 78.—
(b) Of evil: litora litoribus contraria, fluctibus undas lmprecor, Verg. A. 4, 629:
diras Pompeio,Plin. 8, 7, 7, § 21:
hoc tibi pro meritis et talibus imprecor ausis, ut, etc.,Mart. 7, 24, 7; Sen. Contr. 1, 3, 1; 3, 16, 5; Suet. Aug. 65; id. Cal. 23; Tac. A. 6, 24; id. H. 1, 84; Sen. Ep. 110, 2; id. Ben. 6, 27, 1 al.—
II To pray to, call upon, invoke (post-class.):
incrementa solis augusti,App. M. 2, p. 127:
Deus pater est imprecandus, ut, etc.,Hier. adv. Helv. 2.