impūbes — Lewis & Short
impūbes (inp-), ĕris, and (more freq., but not in Cic. or Cæs.) impūbis, is (form -es,
Cic. Cat. 4, 6, 13; Caes. B. G. 6, 21; Val. Max. 6, 9, 9; Suet. Dom. 10; Ov. F. 2, 239;form -is,Hor. Epod. 5, 13; id. C. 2, 9, 15; Tac. H. 3, 25; 4, 14; Ov. M. 3, 417; 9, 416; Lucr. 5, 673; Liv. 9, 14, 11; 2, 13, 10; Verg. A. 9, 751; 7, 382; Plin. 23, 7, 64, § 130; Suet. Claud. 43 al.), adj. 2. in-pubes, not having attained to manhood, below the age of puberty, under age, youthful, beardless:
filium ejus impuberem in carcere necatum esse dixit,Cic. Cat. 4, 6, 13:
qui de servis liberisque omnibus ad impuberes supplicium sumit,Caes. B. C. 3, 14 fin.; Suet. Claud. 27; id. Ner. 35; id. Dom. 10:
puer,Ov. F. 2, 239:
comitemque impubis luli,Verg. A. 5, 546:
nec impubem parentes Troïlon Flevere semper,Hor. C. 2, 9, 15:
capillus impubium impositus,Plin. 28, 4, 9, § 41.— Esp. subst.: impūbes, is, com.:
productis omnibus elegisse impubes dicitur,Liv. 2, 13, 10.—Freq. as leg. t. t., a person under years of discretion:
impuberes quidem in tutela esse omnium civitatum jure contingit,Gai. Inst. 1, 189:
an impubes rem alienam amovendo furtum faciat,id. ib. 3, 208.—
corpus,Hor. Epod. 5, 13:
malae,Verg. A. 9, 751:
anni,Ov. M. 9, 417.—
qui diutissime impuberes permanserunt, maximam inter suos ferunt laudem,Caes. B. G. 6, 21, 4.