impūrātus — Lewis & Short
impūrātus (inp-), a, um, P. a., from impuro, not in use (for in
Sen. Ep. 87, 16, the true reading is inspurcavit),impuratus me ille ut etiam irrideat?that vile wretch, Ter. Phorm. 4, 3, 64; 5, 7, 69:
belua, as a term of reproach,Plaut. Rud. 2, 6, 59:
nisi scio probiorem hanc esse quam te, impuratissime,id. ib. 3, 4, 46:
impuratissima illa capita (hominum),App. M. 8, p. 221, 19.