ĭn-augŭro — Lewis & Short
ĭn-augŭro, āvi, ātum, 1, v. n. and
per sacram viam augures ex arce profecti solent inaugurare,Varr. L. L. 5, § 47 Müll.: impetritum, inauguratum'st:
quovis admittunt aves,Plaut. As. 2, 1, 11:
Palatinum Romulus, Aventinum Remus ad inaugurandum templa capiunt,Liv. 1, 6, 4:
agedum, divine tu, inaugura, fierine possit, quod nunc ego mente concipio,Liv. 1, 36, 4. —Hence, b. inaugŭrāto, adv. (lit. abl. absol.), after consulting the birds:
id quia inaugurato Romulus fecerat,Liv. 1, 36, 3:
consecrare locum,id. 1, 44, 4.—
locum,Liv. 3, 20, 6: VRBEM (Romulus) Calend. Praenest. ap. Inscr. Orell. 2, p. 386: cur non inaugurare? Sume diem;
vide, qui te inauguret,Cic. Phil. 2, 43, 110:
augur in locum ejus inauguratus est filius,Liv. 30, 26, 10; so,
aliquem flaminem,id. 27, 8, 4; 41, 28, 7.—
cena et poculis magnis inauguratur (dux latronum),App. M. 7, p. 191: comitia, quae habentur aut regis aut flaminum inaugurandorum causa, Lab. ap. Gell. 15, 27, 1:
si flamines Diales inaugurentur,Gai. Inst. 1, 130.