in-callĭdus — Lewis & Short
in-callĭdus, a, um, adj.,
servus non incallidus,i. e. shrewd, knowing, Cic. Clu. 16, 47:
non incallidi homines,id. Inv. 1, 3, 4:
incallidus alioqui et facilis juventa,Tac. A. 3, 8: judex formae, incompetent, Sabin. Her. 3, 55; cf.: fuit in jure non incallidus, Capit. Macrin. 13. — Adv.: incallĭdē, unskilfully:
in his tribus generibus non incallide tergiversantur,Cic. Off. 3, 33, 118:
opposuisse hoc Tullianum,Gell. 12, 13, 19:
conquirere,id. 7. 3, 45.