in -cīvīlis — Lewis & Short
in -cīvīlis, e, adj.,
I unmannerly, impolite, uncivil; hence, also, unreasonable, unjust (post-class.):
homo ferus et incivilis ingenii,Eutr. 9, 27:
saevi atque inciviles animi,Aur. Vict. Caes. 22:
verba, tam improba ac tam incivilia,Gell. 10, 6, 3:
poenae,Dig. 48, 19, 9:
factum,ib. 50, 13, 3; cf. ib. 23, 2, 67. — Neutr. plur. as subst.: in-cīvīlĭa, ĭum, n., impolite acts, rudeness:
multis incivilibus gestis,Eutr. 10, 13. — Adv.: incīvīlĭter, without civility, uncourteously:
aliquem tractare,App. M. 7, p. 175:
extorta (bona),Dig. 4, 2, 23:
instituti novi rivi,ib. 50, 13, 2.— Comp.:
praefecturam egit aliquanto incivilius et violentius,Suet. Tit. 6; Flor. 1, 26.