incommŏdo — Lewis & Short
incommŏdo, āvi, ātum, 1, v. n. and
I a. [id.].
I Neutr., to occasion inconvenience or trouble to any one, to be inconvenient, troublesome, annoying (rare):
alicui,Ter. And. 1, 1, 135:
alicui nihil,Cic. Quint. 16, 51; id. Q. Fr. 1, 2, 3, § 10:
ipsa scientia, etiam si incommodatura sit, gaudeant,id. Fin. 5, 19, 50; App. Mag. 8, p. 202, 10.— Pass. impers.:
obnoxium eum dici, cui quid ab eo, cui esse obnoxius dicitur, incommodari et noceri potest,Gell. 7, 17, 3.—
II Act., to render inconvenient or troublesome, to incommode (post-class.):
si quid aliud fiat, quod navigationem incommodet, difficiliorem faciat, vel prorsus impediat,Dig. 43, 12, 1, § 15:
si incommodatur ad usum manus,ib. 21, 1, 14, § 6:
usum,ib. 43, 21, 1, § 1.