in-culpātus — Lewis & Short
in-culpātus, a, um, adj.,
vita fidesque,Ov. M. 9, 673; cf.:
vita inculpatissima,Gell. 14, 2, 4:
virtus,id. 2, 6, 10:
inculpatum visum esse,id. 7, 22, 4 al.— Adv.: inculpātē, without blame, Cod. Th. 9, 7, 1; Ambros. de Jac. et Vit. Beat. 2, 3, § 12; Hier. in Matt. 5, 10, 61.