1. in-cultus — Lewis & Short
in-cultus, a, um, adj.,
I untilled, uncultivated (class.).
I Lit.:
ager,Cic. Rosc. Com. 12, 33:
via, with silvestris,neglected, id. Brut. 72, 259:
quid incultius oppidis?id. Prov. Cons. 12, 29:
incultae atque inhabitabiles regiones,id. N. D. 1, 10, 24:
incultum et derelictum solum,id. Brut. 4, 16:
caritas annonae ex incultis agris,Liv. 2, 34, 2.—
II Transf., undressed, unadorned, unpolished, neglected, rude (mostly poet.):
coma,uncombed, disordered, Ov. F. 3, 470:
genae,disfigured, id. H. 8, 64:
homo, ut vita, sic oratione durus, incultus, horridus,Cic. Brut. 31, 117:
inculta atque rusticana parsimonia,id. Quint. 30:
indocti incultique,without education, Sall. C. 2, 8:
homines intonsi et inculti,Liv. 21, 32, 7:
versus,unpolished, rude, Hor. Ep. 2, 1, 233:
ingenium,uncultivated, id. ib. 1, 3, 22:
Laestrygones,i. e. destitute of cultivation, savage, wild, Tib. 4, 1, 59.—Hence, adv.: incultē, in an uncultivated manner, roughly, rudely, uncouthly, inelegantly:
inculte atque horride vivere,Cic. Quint. 18:
incultius agitare,Sall. J. 20, 5:
agere,id. ib. 89, 7:
inculte horrideque dicere,Cic. Or. 9, 28:
non inculte dicere,id. Brut. 28.