in-cūrĭōsus — Lewis & Short
in-cūrĭōsus, a, um, adj.,
proximorum incuriosi,Plin. Ep. 8, 20, 1:
vetera extollimus, recentium incuriosi,Tac. A. 2, 88:
famae,id. H. 1, 49:
imperii proferendi,id. A. 4, 32:
rerum antiquarum,Gell. 6, 5, 1.—
serendis frugibus incuriosi,Tac. A. 14, 38; so id. ib. 4, 45; id. H. 2, 17.—
in capite comendo tam incuriosus, ut, etc.,Suet. Aug. 79.—
inter gaudentes et incuriosos,Tac. H. 1, 34:
quae praetermittere incuriosum videbatur, Sol. praef.: unde unguibus inuncet agnum incuriosum,heedless, off his guard, App. Flor. 1, p. 341, 9.—
finis,Tac. A. 6, 17:
historia,Suet. Galb. 3.—Adv.: incūrĭōsē, carelessly, negligently:
castra posita,Liv. 8, 38, 2:
pacis modo, incuriose agere,id. 29, 3, 8; cf.
(with abjecte): verbum positum,Gell. 2, 6, 1; 12, 14, 4; Tac. H. 1, 13 al.— Comp.:
incuriosius cohortes agentes,Tac. H. 4, 28; Plin. 16, 26, 46, § 110; 13, 12, 25, § 81.