jŏcŭlāris — Lewis & Short
jŏcŭlāris, e, adj.joculus,
I facetious, jocular, laughable, droll (class.):
audacia,Ter. Phorm. 1, 2, 84:
joculare istuc quidem,Cic. Leg. 1, 20:
licentia,id. Fat. 8.—Subst.: jŏcŭlārĭa, ium, n. plur., jests, jokes:
ut qui jocularia ridens Percurram,Hor. S. 1, 1, 23:
fundere,Liv. 7, 2.—Adv.: jŏcŭlā-rĭter, jocosely, in a jocular or comical manner: irridere, Ps.-Ascon. ap. Cic. Div. in Caecin. 11, 33:
obicere aliquid alicui,Plin. 22, 22, 38, § 80:
canere carmina,Suet. Caes. 49.