jurgĭum — Lewis & Short
jurgĭum, i, n.jurgo,
I a quarrel, strife, dispute, altercation, contention (class.):
jurgio tandem uxorem abegi ab janua,Plaut. Men. 1, 2, 18; 5, 2, 21:
jam jurgio enicabit, si intro rediero,id. Merc. 3, 2, 14:
benevolorum concertatio, non lis inimicorum, jurgium dicitur,Cic. Rep. 4, 8, 8 (ap. Non. p. 430):
in jurgio respondere,Cic. de Sen. 3, 8:
optimum quemque jurgio lacessere,Tac. A. 14, 40:
quempiam jurgio invadere,id. H. 2, 53:
petulantibus jurgiis illudere,id. ib. 3, 32:
jurgia jactare,to quarrel, Verg. A. 10, 95:
tecum jurgia nectere,engage in mutual strife, Ov. Am. 2, 2, 35:
per jurgia dicere aliquid,in the heat of a dispute, id. Tr. 5, 11, 1:
jurgia prima sonare incipiunt,Juv. 15, 51:
alterna jurgia,id. 6, 268:
facere,Plin. 16, 44, 89, § 239:
erumpere in jurgia,to break out into railing, Just. 10, 2, 5:
jurgio aliquem corripere,Suet. Galb. 5:
inter Helvidium et Eprium acre jurgium,Tac. H. 4, 6:
vixit cum uxore sine jurgio,without a quarrel, Plin. Ep. 8, 5, 1.—
II Law t. t. A legal dispute, a separation between husband and wife (cf. divortium):
quod si non divortium sed jurgium fuit, dos ejusdem matrimonii manebit,Dig. 23, 3, 31.