lēnōcĭnor — Lewis & Short
lēnōcĭnor, ātus, 1, v. dep.1. leno; lit., to pander; hence, transf..
blandior, adulor): tibi serviet, tibi lenocinabitur,Cic. Div. in Caecil. 15, 48:
gloriae alicujus,Sen. Contr. 1:
alicui captatione testamenti,Plin. 20, 14, 57, § 160.—
ut libro isti novitas lenocinetur,Plin. Ep. 2, 19, 7:
anceps hic et lubricus locus est, etiam cum illi necessitas lenocinatur,id. ib. 1, 8, 6:
quo vitio mancipiorum negotiatores formae puerorum lenocinantur,Quint. 5, 12, 17:
Harii insitae feritati arte ac tempore lenocinantur,i. e. increase, add to, Tac. G. 43 fin.