lŏquax — Lewis & Short
lŏquax, ācis, adj.loquor,
quae (ars) in excogitandis argumentis muta nimium est, in judicandis nimium loquax,Cic. de Or. 2, 38, 160:
senectus est naturā loquacior,id. de Sen. 16, 55:
homo loquacissimus obmutuit,id. Fl. 20, 48:
loquacem esse de aliquo,Prop. 3, 23, 22 (4, 25, 2).—With gen.:
mendaciorum loquacissimus,Tert. Apol. 16.—
ranae,croaking, Verg. G. 3, 431:
nidus,i. e. in which the young birds chatter, id. A. 12, 475; cf.
, of young children: ipse (pater) loquaci gaudebit nido,Juv. 5, 142:
stagna (on account of the frogs in them),Verg. A. 11, 458:
nutus,Tib. 1, 2, 21:
oculi,expressive, speaking, id. 2, 7, 25 (2, 6, 43):
vultus,Ov. Am. 1, 4, 17:
manu,Petr. Fragm. 24:
lymphae,murmuring, babbling, Hor. C. 3, 13, 15:
fama,Ov. P. 2, 9, 3.—Comp.:
avium loquaciores quae minores,Plin. 11, 51, 112, § 268.—Hence, adv.: lŏquācĭter, talkatively, loquaciously:
loquaciter litigiosus,Cic. Mur. 12, 26:
scribetur tibi forma loquaciter et situs agri,i. e. at large, with all the particulars, Hor. Ep. 1, 16, 4.— Comp.:
loquacius,Paul. Nol. Ep. 39, 8.