magnĭlŏquentĭa — Lewis & Short
magnĭlŏquentĭa, ae, f.magniloquus.
I Elevated language, a lofty style or strain (class.):
hexametrorum,Cic. Or. 57, 191:
Homeri,id. Fam. 13, 15, 2:
Graecarum facundiarum,Gell. 3, 7, 1.—
II In a bad sense, pompous language, magniloquence, boasting (perh. not ante-Aug.):
quā auditā re, principem legationis, cujus magniloquentiam vix curia paulo ante ceperat, corruisse,Liv. 44, 15, 2:
vestra,Gell. 1, 2, 6:
adulatorum,Amm. 16, 12, 69.