mănĭpŭlāris — Lewis & Short
mănĭpŭlāris or mănū^pŭlāris (sync. mănĭplāris and mănū^plāris), e, adj.manipulus, with
pertica suspensos portabat longa maniplos: Unde maniplaris nomina miles habet,Ov. F. 3, 117:
manipulares judices,who once were common soldiers, Cic. Phil. 1, 8, 20: imperator, one who rose from the ranks to be general (of C. Marius), Plin. 33, 11, 53, § 150.—
Pompeium, tanquam unus manipularis, secutus sum,Cic. Att. 9, 10, 1:
Rufus diu manipularis, dein centurio, mox praefectus,Tac. A. 1, 20:
non placet quem scurrae laudant, manipularis mussitant,Plaut. Truc. 2, 6, 10:
optimo quoque manipularium,Tac. A. 1, 21.—
postquam ex opsidione in tatum eduxi manuplaris meos,Plaut. Most. 5, 1, 7:
si centuriati bene sunt manuplares mei,id. Mil. 3, 2, 3:
conveniunt manuplares eccos,id. Most. 1, 3, 154:
centurio, tres suos nactus manipulares,Caes. B. G. 7, 47: mei. id. B. C. 3, 91.