1. Măro — Lewis & Short
Măro, ōnis, m.from root smar-, to be thoughtful; cf. memor,
ingenium sacri miraris abesse Maronis: Sint Maecenates, non deerunt, Flacce, Marones,Mart. 8, 56, 5:
summus,id. 12, 4, 1:
altisonus,Juv. 11, 180.—Transf., a statue of Virgil, Juv. 7, 227.—Hence,
templum,Stat. S. 4, 4, 55.—
culex,Stat. S. 2, 7, 74:
stilus,Sid. Ep. 8, 1 in carm.