mendum — Lewis & Short
mendum, i, n.Sanscr. manāk, a little; mindā, a defect; cf.: mancus, mendicus,
I a fault, error, blunder in writing (class.).
I Lit.:
quod mendum ista litura correxit?Cic. Verr. 2, 2, 42, § 104:
librariorum,id. Att. 13, 23, 2.—
II Trop.: Idus Martiae magnum mendum continent, mistake, error, Cic Att. 14, 22, 2.—
B A blemish, defect, in the face, etc.:
rara tamen mendo facies caret,Ov. A. A. 3, 261.