mensor — Lewis & Short
mensor, ōris, m.metior,
I a measurer (post Aug.).
I In gen.:
te maris, et terrae, numeroque carentis arenae Mensorem cohibent, Archyta,Hor. C. 1, 28, 1:
frumentarius,a corn-measurer, Paul. Dig. 27, 1, 26.—
II In partic.
A A surveyor:
non agricolae sed mensoris officium esse dicebam,Col. 6, 1:
cautus humum longo signavit limite mensor,Ov. M. 1, 136.—
B An architect, Plin. Ep. 10, 27, 5; 10, 18, 3; Inscr. Orell. 3223.—
C Milit. t. t.
1 An engineer, Amm. 19, 11, 8; Cassiod. Var. 3, 52.—
2 One who measures out the ground for an encampment, a quartermaster, Veg. Mil. 2, 7, Cod. Th. 7, 8, 4; Inscr. Orell. 3473.