mĭnistrātor — Lewis & Short
mĭnistrātor, ōris, m.id.,
I an attendant, waiter, servant (class.):
(turbam) transeo ministratorum, per quos, signo dato, ad inferendam cenam discurritur,Sen. Ep. 95, 24:
vinum dominicum ministratoris gratia est,cup-bearer, Petr. 31, 2; Dig. 50, 16, 203:
MERCVRIVS,Inscr. Fabr. 114:
accensos ministratores, Cato esse scribit,Varr. L. L. 7, § 18 Müll.:
cum auriganti Caio ministratorem exhiberet,play the assistant, the instructor, Suet. Vit. 17:
cum te ipsum, Sulpici, objurgabam, quod ministratorem peteres, non adversarium,Cic. de Or. 2, 75, 305:
quasi ministrator, aderat, subiciens, quid dicerem,id. Fl. 22, 53.