mĭnĭtor — Lewis & Short
mĭnĭtor, ātus, 1 (
Mihin' malum minitare?Plaut. Curc. 4, 4, 15:
ista horribilia minitare purpuratis tuis!Cic. Tusc. 1, 43, 102; id. Phil. 13, 9, 21:
malum alicui,id. Caecin. 10, 27:
fratri mortem,id. Phil. 6, 4, 10:
virgas securesque omnibus,Liv. 3, 57, 3.—With acc.:
facito istud quod minitaris,Plaut. Rud. 3, 5, 13:
quin consul arma minetur,Cic. Fam. 11, 3, 3:
bellum,Quint. 3, 8, 19.—With dat.:
quis illest qui minitatur filio?Plaut. Bacch. 4, 8, 9:
alicui,Cic. Att. 2, 19, 3.—
huic urbi ferro ignique minitantur,Cic. Phil. 11, 14, 37; 13, 21, 47:
huic urbi ferro flammāque minitans,id. Cat. 2, 1, 1 (Klotz, ferrum flammamque):
Caesari gladio,Sall. C. 49, 4.—With abl.: qui ferro minitere, Enn. ap. Fest. s. v. ningulus, p. 177 Müll. (Ann. v. 133 Vahl.).—
quod nunc minitare facere,Ter. Hec. 3, 4, 13.—
cur ergo minitaris tibi te vitam esse amissurum?Plaut. As. 3, 3, 2.—(e) Absol.:
etiam, carnufex, Minitare?Plaut. Bacch. 4, 6, 16:
noli minitari,id. Mil. 2, 4, 19.—Act. collat. form mĭnĭto, āre (ante-class.):
quae minitas mihi,Plaut. Capt. 3, 5, 85: etiam minitas? Naev. ap. Non. 473, 32:
quid minitabas te facturum,Plaut. Fragm. ib. 33; Liv. Andron. Tr. 17.