mīrĭfĭcus — Lewis & Short
mīrĭfĭcus, a, um, adj.mirus-facio,
voramus litteras cum homine mirifico ... Dionysio,Cic. Att. 4, 11, 1:
homo in doctrinis mirificus,Gell. 6, 15, 2.—
turris mirificis operibus exstructa,Caes. B. C. 3, 112:
pugnae,Cic. Att. 1, 16, 1:
convicium,id. ib. 1, 14, 5:
voluptas,id. Fam. 3, 11, 3:
studium,id. ib. 14, 3, 3:
mirificas gratias agere,id. Att. 14, 13, 5:
sed te mirificam in latebram conjecisti,id. Div. 2, 20, 47.—Sup., in two forms:
mirificissimum facinus,Ter. Phorm. 5, 6, 32: mirificentissima potentia, Aug. Civ. Dei, 18, 42 init.—Hence, adv.: mīrĭfĭcē, wonderfully, marvellously, extraordinarily, exceedingly (class.):
delectari,Cic. Ac. 2, 2, 4:
dolere,id. Att. 2, 19, 1:
diligere,id. N. D. 1, 21, 58:
laudare,id. Fam. 3, 11, 3:
prodesse,Plin. 31, 8, 44, § 97.