mĭsĕrābĭlis — Lewis & Short
mĭsĕrābĭlis, e, adj.miseror,
nihil est tam miserabile, quam ex beato miser,Cic. Part. Or. 17, 57:
fiet ultro miserabilis,Quint. 11, 1, 64; 9, 4, 133: sisque miser semper;
nec sis miserabilis ulli, Ov. lb. 117: Irus,Mart. 6, 77, 1:
corpus,Ov. H. 21, 213:
voces,plaintive, sad, Liv. 1, 29:
vox,Cic. Verr. 2, 5, 63, § 163:
aspectus,id. Phil. 2, 29, 73:
caedes,Liv. 1, 59:
elegi,mournful, Hor. C. 1, 33, 2:
insania,Aug. Conf. 3, 2, 1.—Comp.:
miserabilior causa mortis,Liv. 1, 59: mĭsĕrā-bĭlē, adv., for miserabiliter:
miserabile caesis insultare,Verg. A. 12, 338:
miserabile longum,Juv. 6, 65.—Hence, adv.: mĭ-sĕrābĭlĭter, pitiably, lamentably, in a way to excite pity, mournfully, sadly, miserably (class.):
emori,Cic. Tusc. 1, 40, 96:
scripta epistola,id. Att. 10, 9, 2:
laudare,to laud pathetically, id. ib. 14, 10, 1:
dicere tristia,Quint. 4, 2, 120:
perire,Val. Max. 2, 6, 11.—Comp.:
hac facie miserabilior Pollio,Juv. 9, 6: miserabilius dicere, Sen. Excerpt. Controv. praef. 4.