mĭsĕror — Lewis & Short
mĭsĕror, ātus, 1, v. dep. (
quis illaec est mulier, quae ipsa se miseratur?Plaut. Ep. 4, 1, 6:
communem condicionem miserari,Cic. Mur. 27, 55:
sortemque animo miseratus iniquam,Verg. A. 6, 332.—Of a lamenting speech:
eos miserando casum suum confirmat,Sall. J. 23, 2:
casum alicujus miseratus,Tac. A. 3, 17:
haec copiose miseratus est,Gell. 10, 3, 14.—
(Acestes) ab humo miserans attollit amicum,Verg. A. 5, 452; id. G. 2, 499:
juvenem animi miserata,pitying in her heart, id. A. 10, 686:
hostibus ipsis pallorem miserantibus,Juv. 15, 101.—
poenae juvenem indignae miseratus,Sil. 11, 381.—*
ut aliis miserandus, aliis irridendus esse videatur,Cic. de Or. 1, 37, 169; Verg. A. 5, 509; 6, 882; Ov. M. 1, 359; 6, 276; 9, 178; 11, 704.—
haec mihi videntur misera atque miseranda,Cic. Cat. 4, 6, 12:
manus Priamo,Verg. A. 11, 259:
fortuna,Sall. J. 14, 7:
miserandum in modum,in a pitiable manner, Cic. Prov. Cons. 3, 5.—*
lacrimose atque miseranter,Gell. 10, 3, 4.