nātālīcĭus — Lewis & Short
nātālīcĭus, -tĭus, a, um, adj.1. natalis,
I of or belonging to the hour or day of one's birth, birthday, natal (class.):
qui haec Chaldaeorum natalicia praedicta defendunt,a casting of nativities, Cic. Div. 2, 42, 89:
sidera,id. ib. 2, 43, 91:
dapes,Mart. 7, 86, 1:
lardum,Juv. 11, 84:
sinciput,Petr. 136; Pers. 1, 16:
dies natalicius,Vulg. Gen. 40, 20.—Hence,
II Subst.
A nātālīcĭ-um (-tĭum), ii, n., a birthday present:
aliquid natalicii titulo tibi mittere,Censor. de Die Nat. 1.—
B nātālīcĭa, ae, f. (sc. cena), a birthday entertainment:
hodie non descendit Antonius. Cur? Dat nataliciam in hortis,Cic. Phil. 2, 6, 15 (so acc. to Cod Vat.; others natalicia, as n. plur.).