ŏb-ĕquĭto — Lewis & Short
ŏb-ĕquĭto, āvi, 1,
I v. n., to ride towards, ride up to (not ante-Aug.).
(a) With dat.:
obequitando castris,Liv. 2, 45:
portis,id. 21, 54; 29, 34:
moenibus,Curt. 8, 10, 6:
peditibus,id. 10, 9, 16:
agmini,id. 3, 10, 4:
ordinibus,Amm. 24, 1, 1.—
(b) With acc.:
obequitans moenia,Amm. 24, 2, 9.—
(g) Absol.:
insolentissime,Val. Max. 3, 2, 21:
voces obequitantis acceptae,Flor. 4, 2, 50. —*
II Trop.:
non obequitabit nec illis vibrantibus concitatisque sententiis velut missilibus utetur,Quint. 12, 9, 3.