ob-lātĭo — Lewis & Short
ob-lātĭo, ōnis, f.id.,
I an offering, presenting, a giving or bestowing gratuitously (post-class.; cf.: donum, munus, votum).
I In abstr.:
honorum oblationibus,Eum. Pan. ad Const. 16:
si forte oblatio ei fiat ejus, quod, etc.,Dig. 5, 2, 8, § 10.—
B In partic., a bid at an auction: qui ceteros oblatione superavit, Cod. Th. 5, 13, 18.—
II In concr., a gift, present:
amplissimi ordinis, Cod. Th. 6, 2, 14: si maritus ad oblationem dei uxori donavit,Dig. 24, 1, 5, § 12. —
B Esp., an offering, sacrifice, Ambros. Cain, 2, 6, 18; id. in Psa. 35, 7; Vulg. Eph. 5, 2; id. Heb. 10, 5.