obsŏlĕfăcĭo — Lewis & Short
obsŏlĕfăcĭo, fēci, factum, 3,
rivi non opere, nec fistulā, nec ullo coacto itinere obsolefacti, sed sponte currentes,Sen. Ep. 90, 43:
auctoritas obsolefacta,id. ib. 29, 3:
toga,Val. Max. 3, 5, 1:
admonebat, ne paterentur nomen suum commissionibus obsolefieri,Suet. Aug. 89:
obsolefiebant dignitatis insignia,Cic. Phil. 2, 41, 105; B. and K. dub. (al. obsolescebant; al. obsolebant).