obtūsĭo — Lewis & Short
obtūsĭo, ōnis, f.obtundo,
I a crushing, bruising:
membri,Tert. Res. Carn. 57.—
II Bluntness, dulness (eccl. Lat.):
obtusio sensuum,Tert. adv. Marc. 3, 6; Cael. Aur. Tard. 1, 1, 6:
visus,id. ib. 1, 1, 5.— Absol., Cael. Aur. Tard. 2, 6, 91; 1, 4, 62.