ōcĕănus — Lewis & Short
ōcĕănus, i, m. (rarely ōcĕănum, i, n.), = *)wkeano/s,
omnis terra parva quaedam insula est, circumfusa illo mari, quod Atlanticum, quod magnum, quem Oceanum appellatis in terris,Cic. Rep. 6, 20, 21: Oceanum rubra obruit aethra, Enn. ap. Macr. S. 6, 4 (Ann. p. 418 Vahl.):
Oceani ostium,Cic. Imp. Pomp. 12, 33; cf. Cic. Verr. 2, 3, 89, § 207:
Oceani freta,i. e. the Strait of Gades, Strait of Gibraltar, id. Tusc. 1, 20, 45; cf. id. N. D. 3, 10, 24:
quae sunt maritimae civitates Oceanumque attingunt,Caes. B. G. 2, 34:
circumvagus,circumfluent, Hor. Epod. 16, 41; cf.
circumfusus,Rutil. 1, 56:
dissociabilis,Hor. C. 1, 3, 22:
beluosus,id. ib. 4, 14, 48:
ruber,id. ib. 1, 35, 32.—The form Oceanum, n., is found only in apposition with mare:
quam (insulam) mare Oceanum circumluit,Tac. H. 4, 12.—In acc.:
proximus mare Oceanum,Caes. B. G. 3, 7, 2; cf.:
se in nostrum et Oceanum mare extendit,Mel. 2, 6, 2.—In dat.:
mari Oceano,Amm. 23, 6, 12.—In abl.:
mari Oceano aut amnibus longinquis saeptum imperium,Tac. A. 1, 9.—(Supposed examples of the adjectival use of Oceanus, as Oceano fluctu and litore, in Juv. 11, 94 and 113 Jan; Oceanas aquas, Ven. Carm. 3, 9, 4;
Oceanis aquis,id. ib. 7, 12, 56, are dub.; several edd. read in Juv., Oceani; and in Ven., in the first passage, Oceanus, and in the second, Oceani.)—
hence: Oceanumque patrem rerum,Verg. G. 4, 382.—
Clioque et Beroe soror, Oceanitides ambae,Verg. G. 4, 341; Hyg. Fab. praef.