olfăcĭo — Lewis & Short
olfăcĭo, ēci, actum, 3 (uncontracted collat. form ŏlĕfăcĭo:
I
olefacit, olefecit, olefactum,Not. Tir. p. 167), v. a. oleo-facio, to smell, scent something (class.; syn. odoror).
I Lit.:
ea, quae gustemus, olfaciamus, tractemus, audiamus,Cic. Tusc. 5, 38, 111:
unguentum,Cat. 13, 13:
laurus folia trita olfactaque,smelled, Plin. 23, 8, 80, § 157:
gith tusum, olfactum,id. 20, 17, 71, § 183 (olefactum, Jahn).—Absol.:
delphini sagacissime olfaciunt,have a very keen scent, Plin. 11, 37, 50, § 137.—
B Trop., to smell, scent, surmise, detect any thing:
non sex totis mensibus olfecissem, quam, etc.,Ter. Ad. 3, 3, 43:
nummum,Cic. Agr. 1, 4, 11:
nomen poëtae,Petr. 93.—*
II To cause to smell of any thing:
si ad matris mammam (agnus) non accedet, admovere oportet et olfacere labra lacte,Varr. R. R. 2, 2, 16.