ŏpĭter — Lewis & Short
ŏpĭter, ĭtĕris and ĭtris (cf.
Prisc. p. 695 P.;I gen. Opetris; cf. Borghes. Framm. de' Fasti Cons. 1, p. 66), m. ob-pater, a Roman prœnomen:
Opiter est, cujus pater avo vivo mortuus est,Fest. p. 184 Müll.:
Opiter Verginius,Liv. 2, 17; 2, 54.