opprō^brĭum — Lewis & Short
opprō^brĭum (obp-), i. n.opprobro,
I a reproach, scandal, disgrace, dishonor, opprobrium (not in Cic. or Cæs.;
syn.: dedecus, probrum, infamia). vereor, ne civitati meae sit opprobrio, si, etc.,lest it should be a reproach, Nep. Con. 3, 4:
et turpitudo generis opprobrio multis fuit,Quint. 3, 7, 19:
opprobria culpae,Hor. Ep. 1, 9, 10.—
II Transf.
A A reproach, taunt, abuse, abusive word or language:
morderi opprobriis falsis, Hor Ep. 1, 16, 38: fundere,id. ib. 2, 1, 146:
dicere,Ov. M. 1, 758; Inscr. Lanuv. (133 B. C.) ap. Mommsen de Collegiis fin.—
B Of persons, a reproach, disgrace (like the Gr. e)/legxos and o)/neidos):
opprobria Romuli Remique,Cat. 28, 14:
Cecropiae domus aeternum opprobrium,Hor. C. 4, 12, 7:
pagi,id. ib. 2, 13, 4; Ov. M. 8, 155:
majorum,Tac. A. 3, 66.