ordĭnātim — Lewis & Short
ordĭnātim, adv.ordinatus,
I in order or succession; in good order.
I Lit.: honores ordinatim petere in re publicā, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 3: ille iit passim, ego ordinatim, in good order, with unbroken ranks, Brut. ap. Cic. Fam. 11, 13, 2.—
II Transf., regularly, properly:
musculus ordinatim structus,Caes. B. C. 2, 10, 5.