palpĭto — Lewis & Short
palpĭto, āvi, ātum, 1,
radix micat ultima linguae, Utque salire solet mutilatae cauda colubrae, Palpitat,Ov. M. 6, 559:
cerebrum uni homini in infantiā palpitat,Plin. 11, 37, 49, § 134:
in ovo gutta sanguinis salit palpitatque,id. 10, 53, 74, § 148; 11, 37, 65, § 173.—Esp. of persons or animals in the agony of death, to struggle, be convulsed:
palpitat et positas aspergit sanguine mensas,Ov. M. 5, 40:
semianimes palpitantesque,Suet. Tib. 61:
jam palpitat arvis Phaedimus,Stat. Th. 8, 439; 9, 756; Calp. Ecl. 2, 62.—In mal. part., Juv. 3, 134.—Of things:
hic arduus ignis Palpitat,flickers, Stat. Th. 12, 70.—
animum palpitantem percussit,Petr. 100.