pensĭto — Lewis & Short
pensĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. a.penso,
I to weigh, weigh out.
I Lit.:
lanam,Aur. Vict. Orig. Gent. R. 22.—Trop.:
vitam aequā lance,Plin. 7, 7, 5, § 44.—
II Transf.
A To pay (rare but class.):
praedia, quae pensitant,Cic. Agr. 3, 2, 9:
vectigalia,id. Imp. Pomp. 6, 16.—
B To weigh, ponder, think over, consider (not in Cic. or Cæs.;
syn.: penso, expendo, pondero): rem,Liv. 4, 41:
virtutes,Gell. 1, 4, 1:
aliquid morosissime,Suet. Aug. 16; id. Caes. 30; Tac. A. 12, 17:
malui omnia a te pensitari quam electa laudari,Plin. Ep. 4, 14, 6; 4, 15, 8; 7, 9, 3:
de aliquā re,Gell. 2, 27, 3.—With a relative-clause:
Tiberius saepe apud se pensitato, an, etc.,Tac. A. 3, 52:
diu pensitares, quem potissimum eligeres,Plin. Ep. 4, 15, 9.—
C To compare by examining (post-class.):
philosophorum sectatores cum veteribus Pythagoricis pensitans,Gell. 1, 9, 11:
incommoda cum emolumento spei,id. 1, 13, 5.