2. per-cŏlo — Lewis & Short
per-cŏlo, cŏlŭi, cultum, 3, v. a.
I Lit.
A To cultivate, of the soil; hence, to inhabit: Eleusiniam glebam,
App. M. 11, 2, p. 257.—
B To perfect, finish: incohata percolui,
Plin. Ep. 5, 6, 41.—
II Transf.
A To cleanse: os curā,
App. Mag. 8.—
B To deck, beautify, adorn: aliquid eloquentiā,
Tac. Agr. 10.—
C To honor greatly, to revere, reverence: si patrem percoles,
Plaut. Trin. 2, 2, 4: conjugem liberosque,
Tac. A. 4, 68: multos praefecturis et procurationibus, plerosque senatorii ordinis honore,
id. H. 2, 82: deos,
Sol. 22, 7: dei numen in uxoris laboribus percolens,
App. M. 6, 15, p. 179: Aegyptii cerimoniis me propriis percolentes appellant Isidem,
id. ib. 11. 5, p. 259: initia Cereris,
celebrate, Aur. Vict. Caes. 14, 4: funus,
id. ib. 20, 30.—
D To persecute, pursue, cultivate: vestras disciplinas studiosius,
App. Flor. 4, 18, p. 361: cumulata habent quae sedulo percolunt,
id. Deo Soc. 22, p. 54.—Hence, percultus, a, um, P. a.: femina perculta,
highly adorned, Plaut. Poen. 1, 2, 22.