perductor — Lewis & Short
perductor, ōris, m.id.,
I a leader, conductor; in partic., a pimp, pander (cf. perduco, I. B. 1.):
lenonum, aleatorum, perductorum nulla mentio fiat,Cic. Verr. 2, 1, 12, § 34 (lenones sunt scortorum: perductores etiam invitarum personarum, et in quibus stupra exercita legibus vindicantur, Ascon. ad h. l.); Lact. 6, 17, 19.—*
II A guide, conductor, in a double sense with the preced. signif.: Si. Eho istum, puer, circumduce hasce aedes et conclavia. Th. Apage istum a me perductorem:
nihil moror ductarier,Plaut. Most. 3, 2, 159 sq.