pĕremptōrĭus — Lewis & Short
pĕremptōrĭus (pĕremtōr-), a, um, adj.id..
I Lit., destructive, deadly, mortal (post-class.):
venenum,App. M. 10, p. 243, 30:
spiculum,Tert. Anim. 25; Sid. Ep. 8, 11.—
II Trop., qs. that destroys or precludes all debate, i. e. decisive, final, peremptory (jurid. Lat.):
peremptorium edictum inde hoc nomen sumpsit, quod perimeret disceptationem, hoc est ultra non pateretur adversarium tergiversari,Dig. 5, 1, 70:
dicuntur exceptiones aut peremptoriae aut dilatoriae. Peremptoriae sunt, quae perpetuo valent nec evitari possunt, etc.,Gai. Inst. 4, § 120 sq. and 121; cf. Dig. 44, 1, 3.—Adv.: pĕremptōrĭē (pĕremtōr-), in a peremptory manner, peremptorily:
argumentari,Claud. Mam. Stat. Anim. 3, 1.