quālĭtas — Lewis & Short
quālĭtas, ātis, f.qualis, III.,
I a quality, property, nature, state, condition (class.; a word formed by Cicero as the translation of Gr. poio/ths; freq. only in postclass. prose), Cic. Ac. 1, 6, 24; cf.: qualitates igitur appellavi, quas poio/thtas Graeci vocant:
quod ipsum apud Graecos non est vulgi verbum, sed philosophorum,id. ib. 1, 7, 25 sq.; cf. id. N. D. 2, 37, 94:
litoris nostri,Col. 8, 17, 8; so,
caeli,Quint. 5, 9, 15:
facti,id. 7, 4, 16 et saep.— In plur.:
qualitatium differentia,Plin. 36, 22, 44, § 159:
ager aliis qualitatibus aestimandus est,Col. 2, 2, 17:
in verbis genera et qualitates et personas et numeros,i. e. moods, Quint. 1, 4, 27:
pro qualitate mensurae,Vulg. 1 Par. 28, 17: sicut in organo qualitatis sonus immutatur, the sound of the mode, or rhythm, id. Sap. 19, 17.