1. quartus — Lewis & Short
quartus, a, um, num. adj.for quatertus from quattuor, kindr. with Gr. te/tvartos and Sanscr. caturtha, the fourth,
perfidia, et peculatus ex urbe et avaritiā si exsulant, quarta invidia, quinta ambitio,Plaut. Pers. 4, 4, 7:
pars copiarum,Caes. B. G. 1, 12:
quartus ab Arcesilā,the fourth from Arcesilas, Cic. Ac. 2, 6:
pater, i. e. abavus,Verg. A. 10, 619:
quartus decimus,the fourteenth, Tac. A. 13, 15: die quarto, on the fourth day, four days ago: nuper die quarto, ut recordor, Cn. Matius ap. Gell. 10, 24, 10.—In the future, four days hence, in the ante-class. form, die quarte (al. quarti): die quarte moriar fame, Pompon. ap. Gell. 10, 24, 5.—
nam frumenta majore parte Italiae quando cum quarto responderint vix meminisse possumus,i. e. yielded a harvest of four for one, Col. 3, 3, 4.—
eo quartum consule,Cic. Sen. 4, 10; v. infra:
T. Quinctio quartum consule,Liv. 3, 67.—
ter conata loqui, ter destitit, ausaque quarto,Ov. F. 2, 823:
quarto Excudit amplexus,id. M. 9, 51: Caesar dictator tertio, designatus quarto, Auct. B. Hisp. 2 init.; cf.: quarto vel quinto, four or five times, Eutr. 7, 18: aliud est quarto praetorem fieri, et quartum, quod quarto locum assignificat ac tres ante factos, quartum tempus assignificat et ter ante factum. Igitur Ennius recte, qui scripsit: Quintus pater quartum fit consul, Varr. ap. Gell. 10, 1, 6.