rĕcūsātĭo — Lewis & Short
rĕcūsātĭo, ōnis, f.id..
I In gen., a declining, refusal.
A Lit. (good prose):
disputationis,Cic. de Or. 2, 7, 26:
cotidiana mea recusatio, Hirt. B. G. prooem. § 1: sine ullā recusatione,Cic. Phil. 7, 4, 13:
sine recusatione,id. Cat. 3, 2, 5; * Caes. B. C. 3, 90. —
B Transf.:
stomachi,loathing, nausea, Petr. 141, 6.—
II In partic., in jurid. lang.,
A An objection, protest:
neque haec tua recusatio confessio sit captae pecuniae,Cic. Clu. 53, 148:
poena violatae religionis justam recusationem non habet,id. Leg. 2, 16, 41. —
B A plea in defence, counter-plea (opp. petitio):
judiciale (genus orationum) habet in se accusationem et defensionem, aut petitionem et recusationem,Cic. Inv. 1, 5, 7; 2, 4, 11; Quint. 4, 4, 6; 5, 6, 5.