rĕ-fulgĕo — Lewis & Short
rĕ-fulgĕo, si (collat. form refulgit, 2, v. n.,
Lucr. 2, 800 Lachm.),fervidus ille Canis stellarum luce refulget, Cic. poët. N. D. 2, 44, 114: Cynosura,id. ib. 2, 41, 106:
nautis Stella,Hor. C. 1, 12, 28:
ut sol a liquidā saepe refulget aquā,Ov. A. A. 2, 722:
cum caerula nubes Solis inardescit radiis longeque refulget,Verg. A. 8, 623:
galea radiis refulget,id. ib. 9, 374:
Aeneas clarā in luce refulsit,id. ib. 1, 588; cf. id. ib. 2, 590:
Venus roseā cervice,id. ib. 1, 402:
corpus versicolori veste,Liv. 7, 10:
discolor auri aura per ramos,Verg. A. 6, 204; Plin. 37, 7, 25, § 92:
armis refulgentibus,Liv. 8, 10.— Poet.:
late refulgent Ossibus campi,Sil. 9, 190. —
splendidaque a docto fama refulget aevo,Prop. 3, 20 (4, 19), 8:
Jovis Tutela refulgens,Hor. C. 2, 17, 23:
si dolosi spes refulserit nummi,Pers. prol. 12; cf.:
tum refulsit certa spes liberorum parentibus,Vell. 2, 103, 4; Plin. 35, 9, 36, § 60; Sedul. 2, 227; 4, 153.