rĕluctor — Lewis & Short
rĕluctor, ātus, 1 (
visit cubiculum, in quo reluctantis et impulsae (uxoris) vestigia cernebantur,Tac. A. 4, 22:
huic spiritus oris Multa reluctanti obstruitur,Verg. G. 4, 301:
reluctantes dracones,Hor. C. 4, 4, 11; Ov. Am. 3, 4, 14:
hostis reluctans,id. ib. 2, 9, 12; Curt. 6, 2, 6.— Poet., with inf.:
equites illic poscentia cursum Ora reluctantur pressis sedare lupatis,Claud. in Ruf 2, 354. —
Mycale, quam deduxisse canendo Saepe reluctatae constabat cornua lunae,Ov. M. 12, 264:
inter obstantia saxa fractis aquis ac reluctantibus,Quint. 9, 4, 7:
reluctantur faces,Sen. Herc. Oet. 1729:
domitare ventos reluctantes,Plin. Pan. 81, 4.—
reluctatus invitusque revertens in Italiam,Vell. 2, 102, 5; cf.:
diu sum equidem reluctatus, Quint. prooem. § 1: diuque precibus ipsum reluctatum aegre vicerunt, ut, etc.,Curt. 8, 2, 11; cf. Mart. 5, 35, 5:
his tot tantisque rationibus, quamquam multum reluctata verecundia Principis nostri, tandem tamen, cessit,Plin. Pan. 60, 4:
fatis reluctantibus,Petr. 111.?*!
faucibus ipsis hiantis Cerberi reluctabat,App. M. 4, p. 151, 28:
pectus et venter reluctabat,id. ib. 7, p. 189, 38; Fulg. contr Verg.—