1. rĕpugnantĭa — Lewis & Short
rĕpugnantĭa, ae, f.repugno. *
(natura) hanc dedit repugnantiam apibus (sc. cuspidem),a means of defence, Plin. 21, 13, 45, § 78.—
rerum,Cic. Phil. 2, 8, 19:
utilitatis,id. Off. 3, 4, 17:
naturae (opp. concordiae),Plin. 22, 23, 49, § 106:
repugnantiam inducere,Cic. Off. 3, 7, 34.